Deze blog had een onderdeel moeten zijn van een reeks blogs waar ik give or take een half jaar geleden aan begonnen ben.
Ik had een perfecte 1e blog, als aanleiding voor alle andere, maar ik was te angstig om deze te plaatsen, omdat dan de hele wereld zou weten dat ik een loser was. Want dat vond ik van mezelf. Ik dacht dat die blog het begin zou zijn van mijn nieuwe leven. Dat als ik zou schrijven vanuit de krochten van mijn realiteit, ik niet alleen mezelf zou helen, maar tegelijk andere zou mogen helpen helen door een spiegel voor ze te vormen, zoals we allemaal spiegels zijn voor elkaar. En als ik al succesvol was zou die kans verkeken zijn, omdat veel vrouwen zich niet met dat beeld kunnen vereenzelvigen. We willen het wel, maar er is altijd dat akelige stemmetje dat ons tegenhoudt. Dat roept: “wie ben jij nou helemaal?” “wat heb jij te brengen?” of “jij bent niet waardevol genoeg”. Precies dat stemmetje is waar ik al jaren tegen aan het vechten ben. Want ik weet dat het leven magisch en moeiteloos kan zijn. Iets in mij weet dat, herinnert zich dat. En als mens heb ik dat altijd al geweten. Maar mijn tastbare realiteit liet een heel ander beeld zien, dat precies het tegenovergestelde was. Dat alles moeizaam ging, met 10 omwegen en een route vol versperringen en blokkades en soms zelfs spijkers op de weg. Lijdzaam, pijnlijk, duister en complex. Zo zag mijn weg eruit. En wat ik voelde en geloofde leek mijlenver af te liggen van dat wat ik dagelijks zag en tegenkwam. En er zijn zoveel momenten geweest waarop ik het bijltje erbij neer wou leggen. Waarop ik voelde “wat heeft het allemaal voor zin?” Want ik als ik niet kon leven wat ik voelde en geloofde, waarom zou ik dan nog moeite doen? Om elke keer weer op te krabbelen en neergeslagen te worden? No, thank you! En ik denk dat veel mensen op dit moment zo in het leven staan. Helemaal met alles wat er gaande is. Hoe kun je, met zoveel angst en verderf, nog hoop blijven houden? Achter zoveel wolken en regen de zon blijven zien? (iets wat in dit land sowieso al lastig is 😉). Met zoveel pessimisme en terreur (ook jegens Moeder Natuur), nog openstaan voor vreugde en plezier? Met zoveel schulden en tekort, terwijl er van alle kanten aan onze portemonnees gerukt wordt, nog rijkdom en overvloed ervaren?
Dat is trouwens mijn struikelblok geweest altijd. Of eigenlijk had ik er meerdere: mijn hele leven was één groot struikelblok: nadat mijn ouders gescheiden zijn toen ik 1,5 jaar jong was, waarna ik zonder vader ben opgegroeid, heb ik de eerste jaren van mijn jeugd vrijwel onbewust meegemaakt. Foto’s laten zien dat ik daadwerkelijk bestond en deel uitmaakte van het leven, maar zelf heb ik daar geen bewuste herinneringen van. Wat best vreemd is, toch? Voor zover ik al herinneringen heb stammen die uit de basisschooltijd en zelfs dan kan ik er geen exacte leeftijd aan koppelen, maar zie ik meer plaatjes van hoe de omgeving eruit zag: mijn school, het schoolplein, vriendinnetjes in de buurt, mijn ouderlijk huis, de slaapkamer bij oma waar ik doordeweeks sliep (want mijn opvoeding was vrij onconventioneel: ik woonde met mijn broer en moeder in Driebergen, maar omdat zij haar honden trimsalon bij mijn oma in de schuur had, ging ik in Zeist naar school, op loopafstand van mijn oma, at en sliep ik de hele week bij oma en ging ik in het weekend naar huis (of niet, soms bleef ik ook in het weekend slapen en ging ik op zaterdagochtend met oma en haar boodschappen trolley naar de lokale supermarkt). Ik had geen vader, maar wel 2 moeders (die het overigens niet zo goed met elkaar konden vinden) die barstten van de mannelijke energie. En hoewel ik ware vrouwelijke energie mistte, was ik zelf wel echt een meisje meisje. Ik droeg jurken en lakschoentjes (hoewel ik die eigenlijk niet mocht dragen, omdat mijn voeten niet helemaal recht waren) en was gek op alles wat glom (mijn moeder zei altijd dat ik net een ekster was). Ik had lange krullen (die ’s avonds extra werden aangezet door papillotten in mijn haar te draaien waar ik dan mee sliep) en helaas ook een bril met jampotglazen, want ik had vanaf zesjarige leeftijd al -6 of zo, in beide ogen. Of dat de reden was dat ik niet populair was op school, of dat het kwam doordat ik gewoon wat stiller was, weet ik niet. En dat ik “anders” was dan de rest besefte ik me pas jaren later. En daar begon de zoektocht naar wie ik was en wat bij me paste.
Een zoektocht die tot aan mijn 30e geduurd heeft en die veel puin en brokstukken heeft achtergelaten op zijn weg (in de vorm van meerdere niet afgeronde opleidingen en een flinke verkenningstocht in het bedrijfsleven: van kamermeisje in een conferentieoord, via winkelverkoopster naar corporate recruiter binnen een wereld waarin ik me niet op mijn plek voelde, terwijl ik onbewust door de pijn, schuld en schaamte van ontslag na ontslag heen mijn rugzakje vulde met alles wat ik zag en ervoer, maar ook stilletjes aan de verbinding met mijn ware zelf kwijtraakte, doordat ik als een robot elk nieuw sollicitatiegesprek aflegde en mezelf bij elke baan oplegde om NOG beter mijn best te doen, NOG meer te leren, me NOG meer aan te passen en NOG meer uit mijn comfortzone te treden. Tot het me allemaal teveel werd en ik na het laatste ontslag, om mezelf te behoeden voor een burn-out, besloot om voor altijd uit het bedrijfsleven te stappen en ging werken voor mijn moeder als datgene wat me het meest tegenstond: hondentrimster. Het confronteren van die weerstand (terwijl ik ondertussen tevens een life coaching opleiding deed) leidde uiteindelijk tot mijn eigen bedrijf: baasjes leren hun eigen Labradoodle of Waterhond zelf te trimmen”. Een concept dat tot dan toe niet bestond, met tot dan toe vrij onbekende hondensoorten, waarin ik me voor het eerst vrij voelde om te creëren. Een concept dat niet uit mij kwam, maar waarbij ik voelde dat ik er door een soort hogere macht in geduwd werd. Net als hoe de coaching opleiding op mijn pad was gekomen, waar ik voorheen zelfs nooit van “coaching” gehoord had. Wat achteraf bezien waarschijnlijk ook één van mijn laatste uitwegen was, nadat ik de hints om me met de andere kant van het leven bezig te houden na eerdere pogingen (schoonheidsspecialistenopleiding, folder voor een of andere spirituele opleiding die ik overwoog) had genegeerd. Nu, met mijn Life Coaching opleiding als achtergrond, kon ik de raakvlakken zien tussen de mensen (en hun persoonlijke ontwikkeling) en de honden. Tenminste, genoeg om te kunnen starten. De rest zou later komen.
Na dat korte moment van euforie dat ik eindelijk iets gevonden had dat bij me paste, kwamen de jaren van zelfsabotage (want het hebben van een eigen bedrijf legt een vergrootglas op je zelfontwikkeling). Van het niet kunnen creëren van een goed inkomen, omdat ik het grotere plaatje niet goed genoeg doorzag, omdat ik in tweestrijd was met 2 kanten van mijzelf: de hondentrimster en de life coach en vooral omdat ik geen genoegen kon nemen met wat ik had en altijd meer wilde. Ik werd geplaagd door mijn overtuiging “niet goed genoeg te zijn”, vanwege alle fouten die ik in het verleden gemaakt had. En ik had een plaatje in mijn hoofd van hoe mijn bedrijf kon zijn. Als creator die buiten kaders denkt, zag ik een wereld van mogelijkheden, zelfs internationaal en wilde daar dolgraag heen. Zo graag, dat ik de basis vergat en door al mijn investeringen in de toekomst (in trainingen, succes coaches, dure websites, webshop en alle investeringen in mijn persoonlijke ontwikkeling, want wat ik ECHT wilde was Life Coach zijn, maar ik voelde dat ik daar nog niet klaar voor was) bracht ik mijn bedrijf in gevaar. Daarnaast liet ik me teveel leiden door de buitenwereld, waardoor ik dingen ging doen die tegen mijn gevoel in gingen en steeds verder van mijn passie af dreef. Er zijn in 11 jaar tijd meerdere momenten geweest die me op het randje van de afgrond zetten en bewustzijn (lees: verandering) hadden moeten brengen. En hoewel er bewustzijn bij kwam, zag ik nog steeds niet het totale grotere plaatje en overstemde mijn ego nog steeds mijn hart.
De 1e blog die ik schreef in deze reeks had een ommekeer moeten vormen. Een kanaal om me dichterbij mijn Zelf te brengen, terwijl ik de buitenwereld meenam door mijn ervaringen heen, naar hun eigen ervaringen en hun Zelf, als een spiegel. Maar…as they say in English: “I chickened out”. Ik was bang dat mensen (en vooral klanten) zouden zien dat ik een loser was, want dat vond ik van mezelf. Inmiddels weet ik dat die belemmerende, zelfsaboterende overtuiging niet van mij is, maar van mijn vader. En dat ik alle negatieve dingen die ik over hem gedacht en gevoeld heb, indirect projecteerde op mezelf. En dat dat misschien wel zijn rol in mijn leven moest zijn. Dat ik me daarvan bewust mocht worden, zodat ik dat deel in mijn Zelf kon healen. Want het gaat niet om geld, of tekort. Dat is slechts een bewustzijnstool. Eén van de vele die het universum en moeder Natuur tot hun beschikking hebben. Het gaat om mijn staat van Zijn. Om mijn licht dat ik heb laten verduisteren door al die negatieve gedachten, emoties, energieën en daarmee ervaringen voor waarheid aan te zien. Ik schaamde me lange tijd voor mijn hondentrimster ik. Wilde me er niet mee vereenzelvigen, omdat ik het te minderwaardig vond. Omdat ik mezelf beschouwde als een intellectueel (omdat ik van jongs af aan al boeken verslond, liefst in het Engels en leren me gemakkelijk af ging) en ik (net als de maatschappij me geleerd heeft) geloofde dat werken met het hoofd superieur is aan het werken met de handen. En dat ik door daar zoveel aandacht aan te besteden een kloof in mijZelf heb laten ontstaan tussen hoofd en hart, waardoor ik steeds verder van mijn gevoel af kwam te staan. Ik moest wel met honden gaan werken, omdat ik gered moest worden. Omdat ik via de honden, het werken met mijn handen (die een verlengstuk zijn van het hart) en het contact met de natuur die honden zijn, het contact met mijn gevoel weer kon herstellen, mijn hart weer kon openen en daarmee de poort naar het re-connecten met mijn ware Zelf. Al die tijd staarde de oplossing me recht in de ogen: zo duidelijk als ik was in mijn missie om baasjes zelfredzaam te maken in het trimmen en verzorgen van hun eigen hond, omdat ik ergens wist dat daarmee ook hun zelfleiderschap versterkt werd. Zo onduidelijk was het voor MIJ dat die baasjes slechts een spiegel voor MIJ waren en dat ik mijn Zelf moest redden om leiderschap te kunnen nemen over mij Zelf. De laatste 2 jaar of zo verkondig ik steeds dat het leren trimmen de 1e stap is naar het re-connecten met je ware Zelf via je hond. Specifiek Labradoodles. Waarom Doodles? Omdat ik al heel snel voelde dat zij, met hun gevoeligheid, hun eigen missie hebben. Als een soort engelen (of lichtwezens) op Aarde. Omdat ook zij een spiegel zijn voor hun (vaak net zo gevoelige) baasjes en ze helpen hun hart te openen en te re-connecten met de natuur die hun Doodle is. Ik wist alleen steeds niet hoe dat proces er dan precies uit zou zien. De puzzelstukjes van dat grotere plaatje bleven stuk voor stuk in mijn bewustzijn vallen.
Tot het me van de week duidelijk werd. Door een Univibes uitzending van Tessa Koop. Mijn innerlijk weten is door de jaren heen gegroeid door alle boeken die ik las en informatie die ik kreeg, te koppelen aan wat ik leerde in mijn opleidingen en mijn eigen ervaringen, vermoedens en inspiratie (zoals het bij iedereen werkt, dunkt me). Na de bevindingen over mijn vader kwam mijn bewustzijn weer in een stroomversnelling terecht. Begin vorig jaar deed ik een Magic Mushroom ceremony waarin ik een super magische eenheidservaring kreeg. Dit bleek de aanzet te zijn van mijn helingsproces dat leidde tot de healing opleiding die ik ben gaan volgen en mijn intentie om een healing master, energy master en manifestation master te worden, vanuit het weten dat ik andere vrouwen mag helpen zichzelf van binnenuit te helen, terwijl ik mezelf heel. En dat ik daarin die spiegel en inspiratiebron mag vormen. En hoewel ik online healings geef waarin ik mag werken met super krachtige en magische Sacred Geometry energie, zijn woorden ook energie en kunnen de juiste woorden ook helend zijn. En dat is waarom ik schrijf (al mijn hele leven lang): omdat ik het heerlijk vind om te doen, omdat ik al schrijvend inzichten krijg die mijn Zelf helen en omdat ik met mijn woorden andere vrouwen (en mannen) hoop te inspireren en onbewust die healings energie overbreng. Want hoewel ik er een paar maanden (en het tackelen van oude patronen) voor nodig had is het me inmiddels volledig duidelijk: alles is één en vanuit de universele waarheid “so without, as within” is alles buiten ons gericht op zelfheling. Als ik schrijf over mijn duisternis, herken jij ongetwijfeld ook iets van jouw duisternis hierin, want iedereen beleeft de duisternis van zelfsabotage op een eigen manier. Maar we ervaren het allemaal, want van ons allen wordt gevraagd om ons licht te laten schijnen. De duisternis die dat licht verdoezelt wordt gecreëerd door alles wat ons ego en het collectieve ego (van de eeuwenlange overheersende mannelijke energie, die heeft geleid tot de realiteit die we nu zien) ons hebben laten zien en doen geloven. Het is verdraaid moeilijk om door die schijnwaarheid heen te kijken en de lichtpuntjes te zien (dat is waarom ik binnenkort ga starten met mijn Dagelijkse Lichtpuntjes). Het ontwaken dat nu massaal gebeurt is niets meer of minder dan dat de zonnestralen door dat duister heen beginnen te breken. Dat begint met een klein stukje bewustzijn dat steeds verder groeit, net zo lang tot het licht zo fel en groots is dat alles wat nog donker is als regen voor de zon verdwijnt: want waar licht is kan geen duisternis zijn. En omdat wij met zijn allen hier gekomen zijn om dat ontwakingsproces mee te maken en misschien zelfs te ondersteunen is alles hier op Aarde gericht op die bewustwording. Omdat het om jouw Zelf gaat en bewustwording je dus vraagt naar binnen te keren en de antwoorden in jezelf te zoeken is de hele buitenwereld erop gericht een spiegel te vormen voor wat in jou leeft.
Voor mij is die spiegel in de vorm van tekort en geldgebrek, in de vorm van moeizaamheid en complexiteit, van het verschil tussen weten en zien (mijn innerlijke wereld versus de buitenwereld), van onbewust denken “ik kan niet echt leven totdat ik ….(succesvol ben, rijk ben, bepaalde kennis heb vergaard, slank ben, mijn shit voor elkaar heb enz.; allemaal dingen die wij van buitenaf proberen te vergaren om van binnen een gat te vullen). Voor jou kan die spiegel gevormd worden door steeds de verkeerde partners te kiezen (in de liefde of misschien wel zakelijk), in een baan te werken waarin je dood ongelukkig wordt, na al die jaren nog steeds niet te weten wat nu echt bij je past of wat je zielsmissie is, fysieke of psychische kwalen waar je maar niet vanaf komt, eetproblemen of problemen met je gewicht, verslavingen (let op: ook shopaholics and workaholics zijn ook verslaafd en proberen onbewust een gat in zichzelf te vullen)…noem maar op. Door je te richten op wat zich buiten je bevindt en alles wat je ego tegen je aan roept (door angst, onzekerheid, twijfel, pijn en andere duistere emoties en gevoelens op te roepen) kun je je innerlijke behoeftes gemakkelijk overstemmen. En daarom is die buitenwereld jouw poort naar binnen MITS je weet hoe je ermee om moet gaan.
En dat is wat ik vanaf vandaag ga prediken, want mijn bedrijf heet niet voor niets Inner Power Healing. Ik was me tot nu toe alleen nog niet volledig bewust van mijn eigen Inner Power en durfde die ook nog niet naar buiten te brengen. Mijn waarheid is vrij onorthodox. Dat is het altijd geweest en daarom hield ik het veelal voor mezelf; waar ik voelde dat de wereld bepaalde dingen nodig had (zoals 11 jaar geleden mijn trimworkshops voor Doodle baasjes) bleek na implementatie die wereld zelf er nog niet klaar voor te zijn (terwijl een paar jaar na mij de trimworkshops voor Doodle baasjes overal uit de grond sprongen). Ik heb een tijdje gedacht dat ik vanwege de bewustwording die mijn bedrijf me gegeven heeft, er klaar voor was om de vachtverzorging achter me te laten of over te dragen en me te richten op Inner Power Healing, maar ik begrijp nu dat het EN/EN mag zijn. Mijn jarenlange dilemma over hoe ik beide kanten in mezelf kon verenigen is ten einde gekomen en natuurlijk is het zo simpel dat een complex hoofd er niet op komt (zo simpel als universele waarheid altijd is): ik kan beide bedrijven met elkaar integreren. Ik kan het dienstenpakket van DoodleComfort uitbreiden met niet alleen een stuk gezondheid en healing voor de honden (wat ik deels al deed), ik kan tevens een coaching & healing pakket eraan toevoegen voor baasjes die zichzelf vrij willen coachen met hun Doodle als spiegel en guru!
Het gaat immers om energie en om de buitenwereld als spiegel te gebruiken voor je eigen zelfsabotage/stress patronen (of hoe ze dat in het Engels zo mooi zeggen dis-ease, waar voor mij het woordje “comfort” de tegenhanger van is) en dat kunnen kinderen zijn, of de situaties die je aantrekt, maar ook honden. En wie een Doodle heeft, heeft de eerste stap al gezet: de zon in huis gehaald en het hart al een stukje geopend. De rest is dan een kwestie van tijd en gerichte aandacht.
Het ware paradijs (of de wereld zoals jij graag zou willen zien en ervaren) ligt niet buiten, maar binnen in jezelf. Die zon die jij zo wanhopig zoekt schijnt allang. Sterker nog: JIJ bent die zon! Het is alleen aan jou om de wolken die jouw zonnestralen nog tegenhouden, te doen verdwijnen. Door te beseffen dat alles één is en je te realiseren wie jij in wezen bent zul je steeds meer gaan stralen. En hoe meer jouw Inner Power groeit, hoe krachtiger je jezelf in de wereld kunt zetten en alles kunt bereiken wat je wil.
Voor mij als changemaker en energiewerker ligt het antwoord in energie. Omdat je energie niet kunt zien, maar WEL kunt voelen. Terwijl alles energie is. En energie creëert energie. Het is alleen de kunst om vanuit hoge frequentie energie, hoge frequentie creaties te manifesteren. Dat is nu mijn uitdaging. Dat is hoe ik uit de bewustzijnstool van tekort ga komen. Want ik ben ervan overtuigd dat tekort mijn trigger is, mijn spiegel voor het tekort dat ik in mezelf voel en hoe ik mezelf jarenlang letterlijk tekort heb gedaan, door niet voor mijn innerlijke waarheid en ware Zelf uit te komen.
Ik geloof dat de innerlijke reis naar het paradijs pas ECHT kan beginnen, zodra je je bewust bent van wat het universum (en je hart) van je vraagt en je die hint gaat opvolgen. Dat magie en moeiteloosheid zich pas manifesteren als je voor jeZelf kiest. En dat DAT de eerste stap is naar Zelf heling. Dus ik nodig je uit om mijn proces te volgen: mijn innerlijke reis naar het Paradijs als warrior of the light.
PS heel “toevallig” heb ik deze blog geschreven op 30 april 2023, blijkbaar de dag van de zonsverduistering. Is dat niet passend? Zie, niks is toeval en alles is één 😊
Dutch 
English